kiedy ustaje obowiązek alimentacyjny

Dopóki dziecko nie ukończy 18 lat, rodzic, na którego został nałożony obowiązek alimentacyjny, zobowiązany jest do płacenia alimentów. Niepełnoletnie dziecko nie otrzymuje alimentów bezpośrednio od rodzica. Kwota alimentacyjna przekazywana jest rodzicowi, który sprawuje opiekę prawną nad dzieckiem. Kiedy dziecko staje się Alimenty, czyli regularne wsparcie finansowe dla dziecka lub innej osoby uprawnionej, są ważnym aspektem wielu zobowiązań rodzinnych. Przepisy co do wygaśnięcia tego obowiązku są nieostre i nieprecyzyjne i każdorazowo należy je ocenić odrębnie pod kątem danego stanu faktycznego. Jednakże, istnieją okoliczności, w których obowiązek alimentacyjny może wygasnąć. W tym Zgodnie z art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Krewni w linii prostej to m.in. rodzice czy dziadkowie. Przepis ten wskazuje też na rodzeństwo osoby uprawnionej do alimentów, nie zaś na rodzeństwo rodzica. Oznacza to, iż krewnych dziecka takich jak wuj Otóż rozczaruję Cię – nie ma jednoznacznej granicy wiekowej, a obowiązek alimentacyjny nie wygasa wraz z osiągnięciem przez dziecko 18 lat. Według prawa drugi rodzic, który nie zajmuje się wychowywaniem dziecka, powinien wspomagać je finansowo do momentu, w którym nie będzie się w stanie samodzielnie utrzymywać. Kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny? Nie bez znaczenia pozostaje wreszcie fakt, że zawarcie nowego związku przez osoby rozwiedzione niweczy w pewnym sensie ich prawo do żądania alimentów. Jak stanowi art. 60 §3 KRO – obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka Jeżeli obowiązek płacenia alimentów spoczywa na małżonku, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, to co do zasady wygasa on z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu. Termin ten ulega przedłużeniu tylko ze względu na wyjątkowe okoliczności. Stanowi o tym art. 60&3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: rangsangan atau gerak hati yang timbul dengan tiba tiba. Prawo zobowiązuje rodziców do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Czy obowiązek ten doznaje ograniczeń? Co jest podstawą do powstania obowiązku świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka? Rodzice zobowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dzieci do momentu kiedy te mogą utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Poza tym, uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku. Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby środków wychowania obciąża krewnych w linii prostej. Do świadczeń alimentacyjnych może być zobowiązane też rodzeństwo. Od obowiązku takiego w stosunku do rodzeństwa, zobowiązany może się uchylić tylko jeżeli jest on połączony z nadmiernym uszczerbkiem dla niego lub jego najbliższej rodziny. Obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi a wstępnych przed rodzeństwem, oznacza to, iż w pierwszej kolejności dla osoby będącej w niedostatku obowiązek alimentacyjny obciąża jej dzieci, później rodziców, a dopiero na końcu rodzeństwo. Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i alimentacyjny w warunkach przysposobieniaZgodnie z przepisami, jeżeli skutki przysposobienia polegają wyłącznie na powstaniu stosunku między przysposabiającym a przysposobionym, obowiązek alimentacyjny względem przysposobionego obciąża przysposabiającego przed wstępnymi i rodzeństwem przysposobionego. W takim przypadku obowiązek alimentacyjny względem wstępnych i rodzeństwa obciąża przysposobionego dopiero w ostatniej kolejności. W okolicznościach gdy jeden z małżonków przysposobił dziecko drugiego małżonka, przysposobienie nie ma wpływu na obowiązek alimentacyjny, między przysposobionym, a tym drugim małżonkiem i jego krewnymi. Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje, iż obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba taka nie jest w stanie uczynić zadość swojemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi Nierówne udziały w majątku wspólnym małżonkówStosunki między rodzicami a dziećmiDziecko musi mieć zapewnione przyzwoite warunki egzystencji. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego: obowiązek alimentacyjny doznaje ograniczenia w zasadzie, w myśl której uprawnionym do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku. Ograniczenie to nie dotyczy jednak uprawnień alimentacyjnych dzieci względem rodziców do czasu uzyskania przez nie samodzielności oraz małżonków między sobą w czasie trwania małżeństwa. Ponadto zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie zasadą małoletnie dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Konsekwencją tej zasady jest to, że rodzice w żadnym razie nie mogą uchylić się od obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie może utrzymać się samodzielnie, tylko na tej podstawie, że wykonywanie obowiązku alimentacyjnego stanowiłoby dla nich nadmierny ciężar. Rodzice muszą więc podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami. Oznacza to, że do powstania obowiązku alimentacyjnego rodziców, wystarczy, że dziecko nie może utrzymać się samodzielnie. Zakres świadczeń alimentacyjnych należnych dziecku od rodziców z tytułu obowiązku alimentacyjnego obejmuje także wydatki o charakterze naukowym i oświatowo-wychowawczym, a więc między innymi środki na uzyskanie wykształcenia średniego i studiów wyższych. Rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne odpowiadające tym, w jakich żyją sami. Nie dotyczy to jednak potrzeb będących przejawem Odmowa orzeczenia rozwodu z uwagi na dobro dzieckaZakres czasowy obowiązku alimentacyjnego wobec dzieckaObowiązek taki powstaje już w zasadzie od momentu urodzenia dziecka i nie jest ograniczony wiekowo. Obowiązek ten dotyczy rodziców a więc obejmuje również dzieci pozamałżeńskie. Stopień zaspokojenia potrzeb dziecka zależy od jego wieku, potrzeb, zainteresowań, konieczności zapewnienia właściwej edukacji. Dlatego mimo, iż dzieci co do zasady mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami nie oznacza to mechanicznego podziału osiąganych zarobków na równe części. Przy ocenie, które z potrzeb uprawnionego powinny być uznane na potrzeby usprawiedliwione, należy z jednej strony brać pod uwagę możliwości zobowiązanego, z drugiej zaś zakres i rodzaj potrzeb. Będzie to mieć wpływ na rozstrzygnięcie, w jakiej mierze możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego będą wzięte pod uwagę przy oznaczaniu zakresu obowiązku alimentacyjnego. Każde dziecko musi mieć zapewnione podstawowe warunki egzystencji w postaci wyżywienia zapewniającego jego prawidłowy rozwój fizyczny, stosowną do wieku odzież, środki na ochronę zdrowia, kształcenie podstawowe i zawodowe oraz na ochronę jego osoby i majątku. Wyjście poza wymienione potrzeby zależy już tylko od osobistych cech dziecka oraz od zamożności i przyjętego przez zobowiązanego modelu obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest w stanie samodzielnie utrzymać się samodzielnie może polegać w całości lub części na osobistym staraniu o jego utrzymanie i wychowania. Ocena czy osobiste starania wyczerpują w całości czy tylko w części obowiązek alimentacyjny względem dziecka będzie zależeć zwłaszcza od wieku i jego samodzielności a także stanu zdrowia. Można będzie z pewnością stwierdzić że rodzic który opiekuje się niemowlęciem lub dzieckiem niepełnosprawnym i przez to nie może podjąć pracy zarobkowej w całości wypełnia swój obowiązek alimentacyjny. W tym przypadku dostarczenie środków utrzymania winno spoczywać na drugim z rodziców. Zobacz: Alimenty dla byłego małżonkaRealizacja obowiązku alimentacyjnegoZgodnie z przepisami, wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem małoletniego dziecka, które nie może się samodzielnie utrzymać, może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o jego utrzymanie i wychowanie. Oznaczać to może, iż dopuszczalna jest każda postać świadczeń alimentacyjnych. Przy określeniu postaci tych świadczeń istotne jest to, aby stanowiły one dla uprawnionego efektywny środek pokrywania jego potrzeb w sferze utrzymania i wychowania w stosunku do małoletniego. Ważne jest aby zabezpieczały jego interesy, a jednocześnie nie były szczególnie dotkliwe dla zobowiązanego. Oznacza to, że środki utrzymania mogą być dostarczane zarówno w postaci świadczeń pieniężnych jak i w naturze. Świadczenia alimentacyjne wobec dziecka obejmują również realizację jego chęci dalszej edukacji. Jeżeli dotychczasowe kwalifikacje dziecka nie zapewniają mu odpowiedniego poziomu życia, więc zamierza ono podnieść te kwalifikacje podejmując np. studia wyższe, okoliczność, że przed podjęciem studiów dziecko już pracowało i pobierało wynagrodzenie za pracę, nie zwalnia rodziców od alimentacji na tej podstawie, że dziecko jest już w stanie utrzymać się samodzielnie. Zasada ta nie odnosi się tylko do stosunków alimentacyjnych między dzieckiem a rodzicami ale także do sytuacji kiedy zobowiązanym są osoby w dalszej kolejności np. dziadkowie. Zobacz: Darowizna od osoby najbliższejKiedy rodzice są zwolnieni z obowiązku alimentacyjnegoRodzice są zwolnieniu z obowiązku alimentacyjnego względem dziecka zwłaszcza wtedy jeśli dochód z osobistego majątku dziecka wystarcza na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Ma to miejsce ma przykład jeśli dziecko dostaje po dziadkach spadek w którego skład wchodzi dobrze prosperujące przedsiębiorstwo. Obowiązek rodziców gaśnie również wtedy gdy można zaspokoić jego potrzeby z innych źródeł np. ze stypendium, z jego dochodów z pracy z renty alimentacyjny wobec dziecka, nie jest ograniczony przez żaden sztywny termin, a w szczególności – przez termin dojścia przez alimentowanego do pełnoletności. Nie jest także związany ze stopniem wykształcenia w tym sensie, że nie ustaje z chwilą osiągnięcia przez alimentowanego określonego stopnia podstawowego lub średniego wykształcenia. Obowiązek ten trwa do momentu kiedy dziecko może utrzymać się samodzielnie. Możliwe jest, iż dziecko osiągnie możliwość samodzielnego utrzymania nawet przed osiągnięciem pełnoletności. Z drugiej strony nawet zawarcie przez dziecko małżeństwa nie musi skutkować wygaśnięciem obowiązku alimentacyjnego rodziców względem niego. Może ono bowiem nadal mieć trudności w zapewnieniu sobie utrzymania. Dziecko, które studiuje, ma wobec rodziców roszczenie alimentacyjne do czasu ukończenia studiów. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, rodzice nie są obowiązani dostarczać środków utrzymania dziecku, które będąc już przygotowane należycie do wykonywania przez nie odpowiedniego dla niego zawodu, podejmuje dla podniesienia swoich kwalifikacji dalsze kształcenie się, ale w studiach się zaniedbuje, nie robi należytych postępów, nie otrzymuje stosownych zaliczeń, nie zdaje w terminie przepisanych egzaminów. Chodzi tu zwłaszcza o sytuację jeśli z własnej winy powtarza lata studiów i wskutek tego nie kończy studiów w przewidzianym programem obowiązek rodziców dostarczania środków utrzymania i wychowania trwa dopóty, dopóki dziecko nie zdobędzie, stosownie do swoich uzdolnień i predyspozycji, kwalifikacji zawodowych, czyli do chwili usamodzielnienia się, i to niezależnie od osiągniętego wieku. Obowiązek alimentacyjny rodziców nie ustaje w ogóle, jeżeli dziecko na skutek kalectwa wrodzonego lub nabytego albo w związku z niedorozwojem umysłowym nie będzie w stanie samodzielnie zdobywać środków utrzymania. Przed osiągnięciem przez dziecko pełnoletności, obowiązek alimentacyjny rodziców może ustać wcześniej tylko w przypadku, gdy dziecko uzyska zawód, czy też podejmie zatrudnienie w czasie pobierania nauki, a osiągane zarobki pozwolą mu na zaspokojenie jego potrzeb. Jednak sytuację gdy zdrowy i wykształcony człowiek żyje na koszt rodziców z własnej woli, nie podejmując starań o podjęcie takiego zajęcia, które przyniosłoby mu zyski, można uznać za niezgodną z zasadami współżycia społecznego. W tej sytuacji obowiązek alimentacyjny jest wyraźnie wątpliwy. Jednak w okolicznościach gdy obowiązek rodziców wygasł w związku z tym, że dziecko mogło się już samo utrzymać, ale ponownie popada w niedostatek, obowiązek taki może powstać ponownie.. Czy obowiązek alimentacyjny rodziców trwa po uzyskaniu przez dziecko pełnoletności? Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci trwa – pomimo ich pełnoletności – dopóki nie będą w stanie samodzielnie się utrzymać, a ich dochody z majątku nie wystarczają na pokrycie kosztów utrzymania i wychowania. Czy podjęcie przez dziecko nauki w systemie zaocznym i podjęcie pracy powoduje wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego? Sam fakt podjęcia przez Pana dziecko pracy oraz studiowania w systemie niestacjonarnym (zaocznym) nie powoduje wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego. Należy rozważyć osobistą i życiową sytuację dziecka. W Pana przypadku córka studiuje i jednocześnie pracuje. Jednak z przedstawionych przez Pana faktów nie dowiedzieliśmy się, jak duży dochód osiąga i czy jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Kiedy ustaje obowiązek alimentacyjny na pełnoletnie dziecko? Tylko w przypadku, gdy dochód z pracy Pana córki byłby wystarczający do zaspokojenia jej usprawiedliwionych potrzeb (np. pożywienia, ubrania, mieszkania, kształcenia, zdrowia i wypoczynku) można byłoby uznać, że Pana obowiązek alimentacyjny wobec niej wygasł, ponieważ jest ona w stanie samodzielnie się utrzymać. Kontynuowanie przez pełnoletnie dziecko nauki a obowiązek alimentacyjny rodzica W orzecznictwie sądów panuje pogląd, iż kontynuowanie przez dziecko nauki i podnoszenie przez niego kwalifikacji zawodowych usprawiedliwia dalsze jego alimentowanie. Forma studiów ma tu znaczenie drugorzędne, choć niewątpliwe fakt studiowania zaocznego ma wpływ na możliwości zarobkowe dziecka, a tym samym na zakres obowiązku alimentacyjnego. Kiedy rodzice pełnoletniego dziecka nie są zobowiązani do dalszego płacenia alimentów? Rodzice nie są obowiązani alimentować dziecka, jeżeli jest ono przygotowane do wykonywania zawodu i podejmuje studia, ale w studiach się zaniedbuje, nie otrzymuje zaliczeń, nie zdaje egzaminów, a zwłaszcza, jeżeli z własnej winy powtarza rok. Jeżeli w Pana przypadku taka sytuacja ma miejsce, należy uznać, że Pański obowiązek alimentacyjny wygasł. Pozew do sądu o stwierdzenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka W Pana sprawie proponuję więc złożyć pozew do sądu o stwierdzenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego wobec córki. W pozwie oraz w trakcie postępowania będzie Pan musiał wykazać, że sytuacja córki pozwala jej na samodzielne utrzymanie się i że osiągnęła ona samodzielność życiową. Pozew należy skierować do sądu rejonowego właściwego dla miejsca jej zamieszkania. Z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że Pana córka jest w stanie choćby częściowo zaspokoić swoje uzasadnione potrzeby. W takim przypadku może Pan złożyć w sądzie pozew o zmniejszenie alimentów. Takie żądanie, jako żądanie alternatywne, może Pan zawrzeć w pozwie o uchylenie alimentów. Wówczas, jeżeli sąd ustali, że Pana obowiązek alimentacyjny nie wygasł, sąd może zmniejszyć alimenty płacone na córkę. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online . Kodeks rodzinno-opiekuńczy stanowi, że małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. Taki obowiązek wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednakże gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży termin pięcioletni. Z możliwości zaprzestania płacenia alimentów po upływie pięcioletniego okresu od orzeczenia rozwodu byłej żonie chciał skorzystać Piotr K. (imię fikcyjne), który wystąpił do sądu z pozwem. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że w wyroku rozwodowym został zobowiązany do wspólnego ponoszenia kosztów wychowania i utrzymania dziecka w kwocie 700 zł miesięcznie oraz do świadczenia alimentacyjnego względem byłej żony w kwocie 600 zł miesięcznie. Do tej pory obowiązek wykonywał terminowo i dobrowolnie, przekazując byłej żonie kwotę o 100 zł większą. Synowi co miesiąc przekazuje 600-1800 zł. Opłaca jego rachunki i ubezpieczenie pojazdu. Podkreślił, że była żona nie łoży na utrzymanie syna. Co do swojej sytuacji majątkowej mężczyzna podał, że od trzech lat jest na emeryturze, która jest jego jedynym źródłem utrzymania. W odpowiedzi była żona wniosła do sądu o oddalenie pozwu i jednocześnie wystąpiła z powództwem wzajemnym. Wniosła o przedłużenie obowiązku alimentacyjnego i podwyższenie alimentów do kwoty 1200 zł miesięcznie. Podnosiła, że brak alimentów od byłego męża spowodowałby katastrofalne skutki w jej życiu codziennym. Jak wyjaśniła, w czasie sprawy rozwodowej Piotr K. zobowiązał się do bezterminowego świadczenia alimentacyjnego ze względu na jej zły stan zdrowia. Kobieta była i nadal jest bowiem na rencie. Dodała, że ex-małżonek jest emerytowanym policjantem, ma dobrą sytuację materialną i wysoką emeryturę. Z kolei ona mieszka w wymagającym remontu mieszkaniu, bez ogrzewania. Rozpatrujący powództwo Sąd Rejonowy w Olsztynie w niedawnym wyroku (sygn. akt III RC 574/16) zwrócił uwagę, że nie ma ustawowej definicji „wyjątkowych okoliczności", o których mowa w art. 60 par. 3 KRO, jednakże przyjmuje się, że są to takie okoliczności jak długotrwałość pożycia małżonków, znaczne dysproporcje w ich statusie materialnym po rozwodzie, obiektywne przyczyny uniemożliwiające lub ograniczające zarobkowanie, a także możliwość pomocy ze strony innych członków rodziny Odnosząc to do okoliczności opisywanej sprawy sąd uznał, że nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadniające przedłużenie pięcioletniego terminu alimentowania pozwanej przez powoda. W ocenie sądu, stan zdrowia byłej żony, nie wykluczający jej z rynku pracy, co potwierdzają orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, kiepski stan mieszkania czy też nadmierne wydatki nie mogą być okolicznościami uzasadniającymi kontynuowanie obowiązku alimentacyjnego byłego męża. – Pozwana ma mieszkanie, stałe źródło dochodów w postaci renty, a jej schorzenia nie dyskwalifikują jej z rynku pracy – wyliczył sąd.

kiedy ustaje obowiązek alimentacyjny